گفتگوهای تنهایی

باز هم سلام دوست عزیز
هر کسی از " انسانیت " تفهیم معانی خاصی داره...

خیلی مایلم بدونم دیدگاه شما از این کلمه چیست؟و براستی کدام صفت است که این کلمه را معنا میکنه

نظر این حقیر

به نظرم یکی از بهترین مفهوم سازی ها راجع به انسانیت رو سعدی انجام داده،

بنی آدم اعضای یک پیکرند/ که در آفرینش ز یک گوهرند

چو عضوی بدرد آورد روزگار/ دگر عضوها را نماند قرار

از این کامل تر و جامع تر نخوندم و نشنیدم. هر وقت این بیت ها و میشنوم یا می خونم حال خوشی دست میده

امروز یه همکاری آمد پیشم (از خانم ها)، بسیار با شخصیت و خودساخته از نظر روحی کم آورده بود و علی رغم خواستش کلی جلوی من گریه کرد. هر چی خواستم آرومش کنم و بهش امید بدم نشد، جالب اینکه خودشم تحصیلات عالی در رشته های مشاوره و روانشناسی داشت، شاید به خاطر همین موفق نشدم. فکر می کردم این کار رو خوب بلدم ولی نشد.

جالبه می گفت نمیرم مشاوره بدم، از مردم پول بگیریم چی بهشون بگم وقتی اصل و پایه بیشتر مشکلات مالیه!!

قبلا خیلی حساسیت داشتم  کارمندایی که زیر نظر من کار می کردن وقتشون تلف نشه و به قول معروف صبح رو ظهر نکنن بعدش هم سوار سرویس بشن برن خونه، اما یه مدتیه خودم همینجوری شدم و می بینم چه کیفی داره، هر کاری دلت بکشه انجام بدی.. هلاری تلاری هم عالمی داره

گاهی به این فکر کرده اید که ما در این دنیا چه می کنیم؟

کار او دارد که حق را شد مرید/بهر کار او ز هر کاری برید

دیگران چون کودکان این روز چند/تا شب ترحال بازی می‌کنند

گاهی فکر می کنم که فقط یه کاری تو این دنیا دارم انجام می دم اونم پیر شدنه!!!

امسال هم بازدیدی از نمایشگاه کتاب تهران داشتم. حدود چهارده ساله که هر سال به نمایشگاه میرم(فکر کنم فقط یکسال خیلی حالم گرفته بود نرفتم). حاصل این سفرها یه کتابخونه تخصصی در سازمان شد که الان دوتا کارمند داره، البته چند سال اخیر برای دل خودم میرم نمایشگاه و جالب اینکه هر سال مدت بازدید کوتاه تر میشه و تعداد کتابهایی که می خرم هم کمتر! اون ساهای اول پنج روز توی نمایشگاه می چرخیدیم الان دو سه ساعت! راستی چرا اینجوری شده؟

زندگی من از سال ها پیش با کتاب گره خورده، البته کتابخون حرفه ای نیستم ولی ظاهراً معاش ما از راه کتابه و همچنین اوقات فراغتمون، قدیما علاقه زیادی به خریدن و جمع کردن داشتم اون موقع کتاب های خوب مثل کتابهای دکتر شریعتی رو باید شبها از بساط کتاب دست دوم فروشی ها پیدا می کردیم.

تو اون موقع ها یادمه حدود پونصد جلد کتاب داشتم. این کتابخونه کوچک که توی اتاقم بود کاملا منو راضی می کرد و خیال می کردم چیزی تو دنیا کم ندارم، زهی خیال باطل!

شما وقتی خیلی دلتون میگیره چه کارهایی می کنید؟!

- من به وبلاگ سر می زنم و نوشته های دوستام رو می خونم یه خورده آروم می شم.

- گاهی قرآن رو از روی سایت های قرائت فرآن می ذارم و آروم می شم.

- گاهی می رم قدم می زنم.

-...

شما چکار می کنید؟

امروز دوست دارم یه چیزی تو وبلاگ بنویسم اما نمی دونم چی بنویسم، دوست دارم بنویسم زندگی چقدر آروم و دوست داشتنی شده(البته شاید آرامش قبل از طوفانه!). دوست دارم بنویسم آقایان سیاستمدار و سرمایه دار بعضیاتون خیلی آدم های آشغال و لجنی هستید، اینقدر دنیا رو نا امن نکنید مردم گناه دارن، بذارید زندگیشون رو کنن، انقدر ضعیف کشی نکنید یه خورده آدم بشید، مردم گناه دارن به خدا. دوست دارم به مردم بگم یه خورده مهربون تر و شجاعانه تر زندگی کنید.  

راجع به سوال 1: همیشه تو این فکر بودم افرادی که به یه درجه خاصی از شناخت رسیدند که می شود آنها را راهبر تلقی نمود،برای نیل به مقصودشان چه گزینه هایی را اختیار کردند.این مطلب در همینجا بماند شاید به یه فرصت دیگری نیاز باشد.اما فرض من بر رسیدن عرفا و اهل دل به مقصود است ، مگر نه این است که این همه سختی را تحمل کنند که برسند؟؟؟ حال که رسیده اند (بنا به فرض) ، شرط دلدادگی و دلبری گرفتن دستهای دیگران است که اگر جز این باشد ، قطعا به مقصود نرسیده اند ، چرا که خوبی را برای خود میخواهند. پس راهی را که رفته اند باز میگردند ( افسار اربعه و حرکت جوهری) اما به چه مبدائی؟؟؟ همان جایی مه بوده اند ؟؟ و یا راه دیگر... شاید بدترین مبداء را که ما به آن لذایذ دنیوی و عیش و طرب و قمارخانه و میخانه باشند باز گردند!!! و در آنجا دستگیری کنند برای تکمیل حصول وصالشان،که همان ارشاد است و بر این دلیل مخاطبانشان را با اصطلاحات ملموس خود نشانه می گیرند...در این راستا از مقصد تا مبداها همان سختی وصول اولیه است....؟ بالاخره این هم نوعی حرکت و مسیر است...
اگر" شما "برگردید که کدام سو میروید؟ و من نیز...؟ و "او" همچنان ؟
گرچه منزل بس خطرناک است و مقصد بس بعيد/ هيچ راهي نيست که آن را نيست پايان غم مخور

این منزل همان مقصد است و یا همان مبداء؟ اصلا چه تفاوتی دارد این همه پیمایش ها؟؟؟ [گل][لبخند]

[پاسخ:]
یکم : این بنده هنوز به جایی نرسیدم که بخوام برگردم(به عبارتی هنوز راه نیفتادم)
دوم: یه مدتیه  روشن و روان حرف زدن رو بیشتر دوست دارم، دلیلی نداره ایقدر ایما و اشاره و استعاره و ...
سوم: به نظر می رسه مقصد مشخصی نیست که بشه بهش رسید مقصد همان راه است، به قول مولوی" بی نهایت محضر است این بارگاه/ صدر را بگذار صدر توست راه"
چهارم: خیلی ارادت داریم